ایمان | عقاید او اړوند

پروردگار چه نيازي به اين و آن دارد؟

اين را بخوانيد و بدانيدتا هميشه زنده بمانيد.
خداوند اعلان ميكند :

(قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ)
بگو: خدا، یگانۀ یکتا است‌.
این یگانگی و احدیّت عقیدۀ دل و درون‌، و تفسیر هستی‌، و برنامۀ زندگی است . . . بدین خاطر این سوره متضمّن بزرگ‌ترین خطوط اصلی در حقیقت سترگ اسلام است‌…
(قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ)
بگو: خدا، یگانۀ یکتا است‌.
واژۀ «‌أحد»‌: یگانۀ یکتا‌، از «‌‌واحد»‌: یک‌، دقیق‌تر است‌. زیرا واژۀ «أحد» بر معنی واژۀ «‌واحد» اضافه می‌کند که هیچ چیزی جز خودش با او نیست‌، و هیچ چیزی بسان او نیست‌.
یگانگی و احدیّت‌، یگانگی و احدیّت هستی است . . . جز حقیقت خدا حقیقتی در میان نیست. در هستی‌، وجود حقیقی جز وجو‌د خدا وجود ند‌ارد. هر چیز موجود دیگری، وجود خود را از آن وجود حقیقی دریافت می‌دارد، و حقیقت خود را از آن حقیقت ذاتی برمی‌گیرد. بدین خاطر یگانگی و احدیّت‌، یگانگی و احدیّت فاعلیّت است‌. جـز خدا فاعل عملی و کنندۀ ‌کاری‌، یا دست‌یازنده د‌ر کاری‌، در سراسر این هستی اصلاً وجود ندارد.
این عقیدۀ دل و درون‌، و تفسیر هستی نیز هست . . . زمانی ‌که این تفسیر جایگز‌ین شد و در دل جای ‌گرفت‌، و این تصوّر روشن‌ گردید، دل از هر گونه آمیختگی و از هر گونه آلودگی‌، و از هر گونه درآویختن و چنگ زدن به غیر این ذات یگانۀ یکتا دست بردار ميشود.
هیچ گو‌نه حقیقتی برای وجود، جز وجود الهی در میان نیست‌، و هیچ ‌گونه حقیقتی برای فاعلیّت جز فاعلیّت ارادۀ الهی وجود ندارد. پس دل چرا به چیزی بیاویزد و ببندد که وجود و فاعلیّت ندارد؟
وقتي كه دل نجات پيدا كرد ، به چه چیز رغبت ‌کند و چه چیز را بخواهد، او وقتی ‌که خدا را دارد چیزی را از دست نمی‌دهد؟ اصلاً از چه ‌کسی بترسد و بهراسد، وقتی‌ که فاعلیّتی جز فاعلیّت خدا وجود ندارد؟

این حقیقتی است ‌که قرآن توجّه مهمّ ‌و عنایت زیادی به بیان آن در جهان‌بینی ایمانی دارد. بدین خاطر قرآن پیوسته اسباب ظاهری را دور می‌اندازد و کارها را مستقیماً به اراده و مشیّت خدا حواله می‌دارد:
(وما رميت إذ رميت ولكن الله رمى).
و (‌ای پیغمبر! بدان گاه که مشتی خاک به طرف آنان پرتاب کردی و خاک به چشمان ایشان فرو رفت‌، در اصل‌) این تو نبودی که (‌خاک را به سوی آنان‌) پرتاب کردی (‌چرا که مشتی خاک از حیث کمیّت و کیفیّت آن توانائی را ندارد) بلکه خداوند (‌آن خاک را تکثیر و به سوی ایشان‌) پرتاب کرد (‌و به چشمان آنان رساند)‌. (‌انفال/‌‌١٧)
(وما النصر إلا من عند الله) .
پیروزی جز از سوی خدا نیست‌. (انفال/10)
(وما تشاءون إلا أن يشاء الله).
شما نمی‌توانید بخواهید، مگر این که خدا بخواهد. (انسان/30)
آیات زیاد دیگری در این راستا وجود دارد . . .

با دور انداختن همۀ اسباب ظاهری‌، و برگرداندن همۀ امور به اراده و مشیّت خداوند یگانه‌، آرامش به دل می‌افتد، و جهت یگانه‌ای‌ که از آن آنچه مورد علاقه و رغبت است درخواست می‌گردد مشخّص و شناخته می‌شود، و از آن از آنچه مورد ترس و هراس است امن و امان خواسته می‌شود، و در برابر کارآها و اثرگذارها و سببها و علّتهای ظاهری‌ که در اصل حقیقتی و وجودی ندارند، دل بدان می‌آرامد.

چيزي كه وجود حقيقي ندارد!

آخر رو کردن به موجودی که وجود حقیقی ندارد، و اصلاً در هستی ‌کارآ نیست چه فائده‌ای دارد؟
انحرافاتی که قبلاً گریبانگیر اهل کتاب گشته است‌، و عقائد و جهان‌بینیها و اندیشه‌ها و زندگی ایشان را تباه کرده است‌، نخستین چیزی ‌که از آن نشأت و سرچشمه گرفته است‌، پوشیده شدن شکل و صورت توحید خالص و یگانه ‌پرستی سره است‌. به دنبال این پوشیده شدن‌، سائر انحرافات بروز کرده است و روی نموده است‌.

این برنامه، برنامۀ آزادی است …
زمین در آن‌ کوچک است‌.
زندگی دنیا کو‌تاه است‌. بهره‏مندی زندگی دنیا ناچیز است‌. آزاد شدن و رها گردیدن از این سدّها و مانعها هدف و امید است . . . امّا آزاد شدن و رها گردیدن در اسلام بدین معنی نیست که ‌گوشه‌گیری و سستی و بیزاری جستن و گـریز پیدا کردن در پیش گرفته شود…
بلکه آزاد شدن و رها گردیدن به معنی تلاش پیوسته و دائمی‌، و مبارزه مستمرّ و همیشگی برای ترقّی و پیشرفت همۀ انسانها، و آزاد نمودن زندگی بشری به طور کلّی است . . . بدین خاطر کار انسانها خلافت و رهبری با همۀ سختیها و دشواریهائی است که دارند، همراه با آزاد شدن و روان ‌گردیدن با همۀ ارکان و اصولی است ‌که دارند، همان‌ گونه که قبلاً گفته‌ایم‌.
آزاد شدن و رها گردیدن از راه صومعه‌، سهل و ساده است‌. ولی اسلام آن را نمی‌خواهد و نمی‌پسندد. زیرا خلافت در زمین و رهبری بشریّت، گوشه‌ای از برنامۀ الهی برای آزادی و رهائی است‌. این راه‌، سخت‌تر و دشوارتر است‌، و لیکن این راهی است که انسانیّت انسان را تحقّق می‌بخشد. یعنی پیروزی دمیدن جان از جهان بالا به‌ کالبد انسان را پیاده می‌کند . . . این آزادی و رهائی است‌. آزادی و رهائی روح و پرواز آن به سوی منبع الهی خودش‌، و پیاده کردن حقیقت آسمانی خودش است‌. روح به کار می‌پردازد در میدانـی که آفریدگار کار بجایش آن را برایش برگزیده است . . .

(اللَّهُ الصَّمَدُ)
خدا، سرور والای برآورندۀ امیدها و برطرف‌کنندۀ نیازمندیها است‌.
معنی لغو‌ی «‌صَمَد» سرور مقصود و مطلوبی است‌ که کاری بدون اجازۀ او انجام نمی‌گردد و برآورده نمی‌شود. یزدان سبحان، سروری است ‌که سروری جز او وجود ندارد. او یگانۀ یکتا در الوهیّت است و همگان بندگان او هستند. برای برآورده کردن حاجتها و نیازها تنها بدو رو می‌شود و مقصود و مطلوب او است‌. پاسخ‌دهندۀ نیازمندان و برآورندۀ نیازمندیهایشان او است و بس. خدا است ‌که هر کاری را با اجازۀ خودش انجام می‌دهد و برآورده می‌کند، و کسی ‌کار را با او انجام نمی‌دهد و برآورده نمی‌کند . . . این صفت از اوّل پیدا و محقّق است‌، زیرا خدا یکی و یگانۀ یکتا است‌.

(لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ)
نزاده است و زاده نشده است‌.
حقیقت خدا ثابت و ابدی و ازلی است‌. حالی پس از حالی دامنگیر او نمی‌گردد، و وضعی پس از وضعی بر او عارض نمی‌شود. صفت حقیقت او کمال مطلق در همۀ احوال و اوضاع است‌. تولّد یافتن و زادن‌، بردمیدن و پرسیدن و امتداد یافتن است‌. وجودی افزایش می یابد و فزونی می‏‎گیرد، به دنبال نقص یا عدمی ‌که داشته است‌. این چیز در حقّ خدا محال و ناشدنی است‌. گذشته از این‌، چنین چیزی مقتضی زوجیّت است‌. زوجیّت هم بر همسانی و همگونی استوار می‌گردد، و این هم محال و ناممکن است‌. بدین جهت صفت «أحد» متضمّن نفی پدر و فرزند است . . .
(وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ)
و کسی همتا و همگون او نمی‌باشد.
یعنی‌ کسی همسان یا همگون او نیست، نه در حقیقت وجـود، و نه در حقیقت فاعلیّت و کارآئی‌، و نه در هیچ صفتی از صفات ذاتی‌. این نیز در «‌أحد» بودن تحقّق می‌پذیرد و پیاده می‏‎گردد، امّا این هم جنبۀ تأکید و توضیح و تفصیل دارد . . . این بخش هم نفی عقیدۀ ثـنویّت و دوگانه ‌پرستی می‌کند، ثنویّت و دوگانه ‌پرستی‌ای که گمان می‏‎برد خدا خداوندگار خیر است‌، و شرّ نیز برای خو‌د خداوندگاری دارد که -‌ به گمان آنان – ‌با خدا مخالفت و دشمنانگی می‌ورزد، و اعمال خوب خدا را به اعمال بد تبدیل می‌کند و در زمین فساد پراکنده می‌کند و تباهی می‌ورزد.
پیغمبر صلّی الله علیه وآله وسلّم ‌روز خود را با خواندن ایـن سوره – در نماز سنّت صبح -‌ می‌آغازید . . . این آغاز کردن معنی و مفهوم ویژۀ خود را داشت . . .

خداوند مالك مطلق است
هر کس‌ که در آسمانها است و هـر کسی‌کـه در زمین است اعم از انس و جنّ و ملائکه‌، و كسانی‌ کـه گنهکار یا پرهیزگارند، همه و هـمه در دست سلطه و قدرت خدا قرار دارند. پس هر کس از آفـریدگان خـدا قدرت و قوّتی دارد، تحت سلطه و فرمانروائی او قرار دارد:
(ألا إن لله من في السموات ومن في الأرض).
آگاه باشید، هر کس (‌و هر چیز ) که در آسمانها و زمین است از آن خدا است‌.
خدائی‌ که حرکت و سکون را در دست قدرت دارد، و خدائی‌ که شب را پدید می‌آورد تا مردمان در آن آرام گیرند و بیاسایند، و روز را روشن می‌گرداند تا مردمان در پرتو آن رهنمون شوند و به تلاش و تکاپو بپردازند، و خدائی‌ که مردمان را بینا می‌کند و محیط را برایشان روشن می‌گرداند تا ببینند، و خدائی که‌ کلیدهای حرکت و سکون را در دست دارد.

 

donate

wasiweb.com

wasiweb.com Publisher Team publish your sent articles. you can send your articles to publish, also you can be author with us. Share the website and articles with your friends

خپل نظر مو دلته ولیکئ

Back to top button
error: