انسان او طبیعت – نظم
انسان او طبیعت : شعر
لکه وریځې نس کې پټه ده بریښنا
هسې مېشت ده د تیارې منځ کې رڼا
که د ځمکې یو اړخ تور لکه تبۍ ده
په رڼا او په ځلا ده بله خوا
پیل د شتون که د نشتون سره څرګند دی
ناڅرګند ښکاري د دواړو انتها
پرېوتل او ختل دواړه سره مل دی
د ژوندون د راز یو غټه پېچلتیا
سکون ستنه او پایه د حرکت ده
د بدلون پر مټ ولاړه ده دنیا
د خندا سره ژړا ځکه ملګرې
چې د ژوند پانګې ته وبخښې غنا
طبیعت د اړوپيچ یوه لړۍ ده
د بقا سره ملګرې ده فنا
داسې راز د طبیعت په منځ کې نشته
چې انسان ور باندې نه مومي بریا
د معما د حل کيلي چا سره نشته
یو انسان دی چې کیلي ده د معما
طبیعت که هر څو لوی او پراخ ښکاري
د انسان تر عظمت نه لري لویا
انسان داسې شان اولاد د طبیعت دی
چې اولاد دی هم ادې ده هم بابا
دا انسان دی د نړۍ تر ښکلا ښکلی
هم لامل دی ونړۍ ته د ښکلا
په دا هسې رنګه شان چې د انسان دی
انسان ځکه دی تر ټولو مستثنا
شعر وزمه خیالونه
