شعر، لنډۍ، متل

د وختونو آئینه | شعر | سید عبیدالله نادر

داســي پړاونو د ژوندون څـــــــخه ، تیریږمـــــــه زه چې په دي عصــــر ، او وخـتونو کې اوسیږمه نه غواړم چـــې نور دا کرغیړنۍ ، څـــیری ووینم ځم د دوی له څنـــګه ، په یو ډاک کې دیره کیږمه وینمه جــــــ

د بهار جلوې | سید عبیدالله نادر

د بهار جلوې سـترګي پرانیزه ، چې بل شــــــانی اثر لري بهـــــار صاحبدل ته ســـــل اسراره ، جــــلوه ګـــر لري بهار خــاوند د مــعـــــرفت ته یې ،غــــــوړولي دي جلوي د عـــــبرت په دې بیدیا کې ، دا هـ

د زړه آواز | سید عبیدالله نادر

د زړه آواز یو اوچت غـوندی پرواز وم ، خــو چــا ونه لیدم د دردمــــنو د زړه راز وم ، خـــــو چا ونه لیدم د زمان له ســترګوپټ ، د دنـــیا په یوه ګوټ کې معرفـت د ورشـــــو باز وم ، خــو چــا ونه لیدم په

ای قهرمان ملته! -شعر

افغان ټبره! د ګران وطن د لوی افغان ټبره په لر او بر پروت قهرمان ټبره پاڅئ یو موټی یوقوت شئ سره پښتون،تاجک د نــورستان ټبره د هــزاره ازبک تــرکمن پــرګنو ای د امــو نــه تر بــولان ټبره نن ستاسو پوهه

لڼډۍ د سـیکولریـزم مور ده!

لڼـډۍ، ټپې اوټکۍ له دوه بندونو(۲۲ سـېـلابونو) نه جوړېـږي، خو د پـېـل ، شـمېر اوشاعرې یا شاعر په اړه یې معلومات نشـته. دپلوم انجـیـنر عبدالکبیر کاکړ کاږي چې ټـپـې ، لڼـډۍ یا ټکۍ د «ویدي سندرو سره پېل ش

یو شتمن هېواد د لمر يې ؛ د افغانستان لپاره نظم

د لاجوردو د یاقوتو په کان ناسته د خپل ځان، خپلې استۍ نه بې خبر يې د معدنو خزانې دې تر پښو لاندې منطقه کې یو شتمن هېواد د لمر يې منابع د انرژۍ لري پریمانه داسې زیرمو کې بډای په لروبر يې مست سیندونه دې

انسان او طبیعت – نظم

انسان او طبیعت : شعر لکه وریځې نس کې پټه ده بریښنا هسې مېشت ده د تیارې منځ کې رڼا که د ځمکې یو اړخ تور لکه تبۍ ده په رڼا او په ځلا ده بله خوا پیل د شتون که د نشتون سره څرګند دی ناڅرګند ښکاري د دواړو ا

ډیموکراسي که ډرکراسي؟! -طنز شعر

دیموکراسي طنز ډیموکراسي که ډرکراسي؟! چي حق وایې، وايي دا سړی خورا تفرقه کوي چې رښتیا وایې، وایي دا سړی خره ټوقه کوي دسیاست درواغه خبره د هر چا ښه خوښیږي چې حقیقت وایې، وایي داسړی خبره بدذایقه کوي ***

د اوبو نظم- د رحمان بابا له دیوان څخه

لمړی کتاب ۱۳۸لمبرنظم، د (ي )توري رديف هر چې کښت ېې په باران و په سیلاب وي++ دهغو عمر به واړه په عذاب وي هغه ملک چې په کښې سیند و رودبار نه وي++ دهقانان به ېې همه خانه خراب وي وآسمان ته به ېې سترګې وي

ولې ځینو خلکو ته غوا/ غویی وايي؟

د غوا او غویی په هکله په مختلفو ټولنو کی ډول، ډول انګیرنی او متلونه هم شته. زمونږ په ټولنه کی خلک غویی هغه چا ته وایی چی د ډیر قوت او لږ عقل خاوند وی. دا اصطلاح هم لرو چی وایی د فلانی غوا لنګه شوه.

تداعی شکوه در شعر بزرگان ما

مبارزات تاریخی مردم در تاریخی که در ماضی بشر، آنان را آسایش و عظمت داده است، در ستیز دایم برای هستی، گاه یا همواره، بر گذشته ای می برد که در فراز تاریخ، جای آنان در بلندا بود؛ اما جبر تاریخ در فرود، س