ادب او پښتو | واسع ویب

پښتو لنډۍ ۷- پیل په الف

الله د بيا راوله ياره ~ ماشوم زړګی مې پۀ ژړا درپسې مرينه الله دې بيا راته محتاج کړه ~ غنچې غنچې څڼې مې بياپۀ مخ راځينه الله زما پۀ حال خبر دی ~ که مې قبول کړي دديدن سوي سوالونه الله تالاشومه خاونده ~

اشنامې ولاړئ مسافر شو ~ زۀ يې تنهاظالم بېلتون ته پرېښوومه اشنامې لمر پۀ غرۀ راخېژي ~ لکه شاهين لوړې ژورې لټومه اشنا مې نوی چلم کښ دی ~ دڅېړۍ اور بۀ پۀ پېزوان ورته وروړمه اشنامې وږی رانه تللی ~ چې دستر

پښتو لنډۍ ۵- پیل په الف

اشناپۀ سمه زۀ پۀ سوات يم ~ سمه دورانه شي چې دواړه سوات ته ځونه اشناپۀ ماپسې رنځوردی ~ طبيبان خوشې خپل دارو خاورې کوينه اشناپۀ نورو ګلو مست دی ~ دکوټې شاته يې وراسته شول زېړ ګلونه اشناپۀ تلو کې بېرته ګ

پښتو لنډۍ ۴- پیل په الف

اسمان ته څوک ختلي نۀ شي ~ زۀ د جانان پۀ هوس تلم وروختمه اسمان ته لار د ختو نشته ~ عاشق ورخېژي دورېښمو پۀ تارونه اسمان ته لار دختو نشته ~ عاشق ورخېژي دمولا پۀ قدرتونه اسمان ته وګوره چې شين دی ~ داسې مې

پښتو لنډۍ ۳- پیل په الف

ارمان ارمان خپله وطنه ~ د خپل وطن جامې مې ولوېدې له تنه ارمان ارمان دی لويه خدايه ~ چې همېشه مې د جانان کړای مجلسونه ارمان ارمان سپينې سپوږميه ~ سلام مې وروړه د همزولو تر کېږديه ارمان بۀ ډېر راپسې وکړ

پښتو لنډۍ ۲- پیل په الف

اخر بۀ مرم پاتې بۀ نه شم ~ که د فولادو کلا تاو له ځانه کړمه اخر بۀ وران شې پېښوره ~ د ننګرهار نجونې ښېرا درته کوينه اختر پرون ؤ پرون تېر شو ~ دا د دامان کوترو نن سرۀ کړۀ لاسونه اختر پرون تېر شو عالمه

پښتو لنډۍ ۱- پیل په الف

اباسين راغی غاړې غاړې ~ پۀ سر يې راوړۀ کشميري د خيال شالونه اباسين بيا پۀ څپو راغی ~ پۀ سر يې راوړۀ سپينې خولې زېړ پېزوانونه اباسين بيا څپې څپې دی ~ هره څپه يې ورانوي د پګړۍ ولونه اب و دانه مې شوه تما

خپله کیسه ولیکئ

لیکواله: روتن رېد ژباړه: شفیق امیرزی نننۍ لیکنه له پخوانیو هغو سره توپير لري. په دې لیکنه کې زه د لیکوالۍ پر تخنیکونو او یا تخنیکي اړخ خبرې نه کوم. نن زه بل څه وایم، تاسې خپله کیسه ولیکئ؛ ځکه هغه د ډې

د غږ زېږيز څرنګوالی

لڼډیز : غږ چې یوخوا د فزیک د پوهې يو توکی دی ، بلخوا د ژبپوهنې د (غږپوهنې) هم دی. د غږ زېږ په ازاد چاپېریال کې خپله لړۍ او څرنګوالی لري. د غږ زېږ په ازاد چاپېریال او انساني بدن کې د زېږ ورته لړۍ ده،

د غني خان ازاده شاعري

غني خان کلاسيک فلسفي شاعر دى، که موږ په لرغونې او منځنۍ دورې کې پياوړي کلاسيک شاعران لرو، نو په معاصرې دورې کې هم د ګوتو په شمېر د غني خان په ډول نامتو مفکر شاعران لرو. غني خان خپله خبره کوي، د خپل ز

پښتو متلونه ۳۷ – م – ي

م : ـ مېړۀ مړ کړه ، خو مېړانه يي مه وژنه ! ـ مېړونه غرونه دي ،ښځې يي اړمونه دي . ـ مرغان هم هغه سره ګرځي چې بڼې يي سره لګېږي . ـ مرغۍ پۀ خپلو بڼو ښه ښکارېږي . ـ مينه ړنده ده . ـ مېلمه د خدای دوست وي .