پښتو لنډۍ ۵- پیل په الف
اشناپۀ سمه زۀ پۀ سوات يم ~ سمه دورانه شي چې دواړه سوات ته ځونه
اشناپۀ ماپسې رنځوردی ~ طبيبان خوشې خپل دارو خاورې کوينه
اشناپۀ نورو ګلو مست دی ~ دکوټې شاته يې وراسته شول زېړ ګلونه
اشناپۀ تلو کې بېرته ګورې ~ پۀ پرهاري زړګي مې مالګې دوړوينه
اشناټپوس نسته دباز که ~ زه کم نصيبه يې پۀ ناسته غولېدمه
اشناچې تلو ماته يې ووې ~ چې ترقيامته پورې نشته ديدنونه
اشناچې هسې مخ ښکاره کړي ~ دبېلتانۀ پۀ تياره لمر وخېژوينه
اشناچې ماسره پۀ خولا وی ~ زه دغمازانو دلمسون څۀ پروا لرمه
اشنادتورلحدبندي شو ~ ځکه تورتم جهان رڼاراباندې شونه
اشنادبل وطن سړی دی ~ پۀ تش ديدن بۀ يې زړګی ولې ښۀ کومه
اشنادلارې نه هېرېږي ~ زۀ بۀ دعمراشناڅنګه هېرومه
اشنادموروپلاره خوږ دی ~ ځکه مې اوښکې دجانان له غمه ځينه
اشنادې تل خوشاله اوسي ~ که زماعمروي پۀ غم کې تېر بۀ شينه
اشنادې تل خوشاله اوسي ~ خېردی که ما غمازان دارته خېژوينه
اشنازماپۀ ژړاخاندي ~ بې قدره اوښکې مې پۀ مخ څپې وهينه
اشنازماسره پۀ خولا ؤ ~ پخلااشنارانه بېلتون مرور کنه
اشنازمانه مخ پناکړ ~ لکه سيسۍ د بې وسۍ نارې وهمه
اشنازماپۀ سفرلاړی ~ ياقوتي اوښکې پۀ توښه پسې لېږمه
اشناسورګل دکوه طور دی ~ زه مرغلره ددرياب دغاړې يمه
اشناسورېږي روانېږي ~ زماورانېږي دمحکم زړګي برجونه
اشنانوکردی راتلای نۀ شي ~ سپينه خولګۍ بۀ پۀ پاکټ کې ورلېږمه
اشناچې پټ سفرته ولاړئ ~ خدايه زمازړګی ترې صبرکړې چې مرمه
اشنامې بياپۀ ژړاراغی ~ چې ظالمانوورته څۀ ويلي دينه
اشنامې پاتې پروطن شو ~ زۀ مسافرپۀ لارې ځم سلګۍ وهمه
اشنامې پېژنم دلرې ~ ملايې نرۍ ده خيال يې ټول پۀ زنګنونه
اشنامې توت لاندې ويدۀ ؤ ~ لکه باښه پرې شرنګېدم راويښ مې کنه
اشنامې تورو خاورو وخوړ ~ ماته مې خوله شه چې خندابۀ پرې کومه
اشنامې جنګ کې سرورکړی ~ ځکه همزولو کې سرلوړې ناسته يمه
اشنامې ځي نه راستنېږي ~ که ورته کېږدم دسورکوشونډوسورنه
اشنامې سر پۀ وطن کېښود ~ پۀ تورو زلفو بۀ کفن ورته ګنډمه
اشنامې کډې دغويو کړي ~ زمايادېږي دسرو اوښو کتارونه
اشنامې ګل دکابل جان دی ~ زۀ يم بلبل دکندهار نغمې کومه
اشنامې ګل دلاسه نه اخلي ~ داسمان ستوري بۀ جرګه ورته لېږمه
اشنامې ګل زۀ يې بلبل يم ~ بلبل مدام ژړا پۀ ګل پسې کوينه
اشنامې ولاړی اسماني شو ~ اسمان چې ځمکې ته راځي قيامت بۀ شينه
