ایثارگری دارای فوائدی بزرگ و ثمره هایی عالی می باشد که صاحبان اخلاق بزرگ از آنه برخوردار شده می توانند، وآن به گونه ذیل است:

(1) به شمار آوردن آنها در میان کسانی که خداوند – جل جلاله- ایشان را ستایش نموده و رستگارشان خوانده است.
(2) ایثار راهی است برای کسب محبت الله متعال.
(3) کمال ایمان با ایثارگری تحقق میابد.
(4) در ایثارگری اقتدا و اتباع پیامبر -صلی الله علیه وسلم- نهفته است.
(5) خوی ایثارگری برای صاحب خود در دنیا قبل از آخرت نفع می رساند و محبت مردم را به خود جلب می کند.

(6) خوی ایثار صاحب خود را فرا می خواند تا با تعدادی دیگر از اخلاق نیکو آراسته گردد، مانند: محبت با دیگران، قربانی، رحمت و مهربانی، تلاش برای نفع رساندن به مردم، و از شماری از اخلاق رذیله او را پاک می سازد، مانند: بخل، خود خواهی، طمع، خود بینی وغیره.

(7) ایثار جلب کننده برکت در خوراک، مال و دارایی است.
(8) وجود خوی ایثار در جامعه دال بر وجود حس تعاون، تکافل، مودت در جامعه می باشد، ونبود آن نشانه نبود این بنیادهای مهم در ساختار جوامع ایماندار و نیرومند می باشد.
(9) با ایثار خود کفایی اقتصادی ومادی در جامعه پیدا می شود.