مينه د “علي” وه، چي د رسول الله صلی الله عليه وسلم پر ځای د هغه په بستره کي پټیږي او ښه پوهيږي، چي ټول قوم د رسول الله صلی الله عليه وسلم د وژني لپاره راټول سوی دی او په همدې بستره کي به مړ کېږي.

مينه د “صديق” ده، چي رسول الله ﷺ ته غار ته له ننوتلو مخکي وایي: ته ودرېږه مه ورننوځه، لومړی به زه ورسم که څه مضر شی په کښي وي چي زه ورسره مخ سم او تاته ضرر ونه رسوي.

مينه د “بلال” وه، چي د خپل محبوب رسول ﷺ څخه وروسته یې آذان پرېښود، کله چي عمر رضی الله عنه ورڅخه د آذان غوښتنه وکړه نو له آذان وروسته یې د خپل محبوب ﷺ په فراق کي دومره وژړل چي ټول عمر يې نه و ژړلي.

مينه د رسول الله صلی الله عليه وسلم وه، چي ويل يې “د عايشې په حق کی مي مه خفه کوئ”.

مينه د “زبير” ده، چی د رسول الله ﷺ د قتل آوازه اوري، په داسي حال کي چي ۱۵ کلن ځوان دی، توره را اخلي او غواړي قاتل پيدا او ويې ژوني.

مينه د “ﺭﺑﻴﻌﺔ ﺑﻦ ﻛﻌﺐ” ده، کله چي ځني رسول الله صلی الله عليه وسلم پوښتنه کوي، چي څه ته اړتيا لرې؟
هغه ورته وایي: په جنت کي ستا ملګرتيا.

مينه د “د بني دينار مېرمني” ده، کله چي يې د احد په جنګ کي خاوند، پلار او ورور شهيدېږي، د هغوی په مرګ اوښکي تويوي، خو کله چي رسول الله ﷺ ژوندی ګوري نو بې اختياره وایي ستاسو له ژوندي ليدلو وروسته نور ټول غمونه هیڅ دي.

مينه د”ﺛﻮﺑﺎﻥ” ده، چي کله ځیني رسول الله ﷺ پوښتنه کوي: دا رنګ دي ولي الوتی دی؟
هغه ځواب ورکوي: نه کوم مرض او نه کوم درد لرم خو چي تاسو ونه ګورم، سخته وېره راباندي حاکمه سي تر هغو چي سترګي مي په تاسو ولګیږي.

مينه د “ابوبکر” ده، کله چي رسول الله ﷺ مرګ ته نزدې سو نو سخت ژاړي، رسول الله ﷺ ورته وایي مه ژاړه که مي له الله پرته بل خليل (دوست) نيولی نو ابوبکر به مي خليل وای.