عمر بن الخطاب رضي الله عنه ته د سعد بن أبي وقاص رضي الله عنه استازی راغی..

چې د قادسیې د فتحې او بریا زیری پرې ورکړي..

نو عمر الله ته پر سجده پرېووت.. د سجدې کولو چې را پاڅېد له استازي یې وپوښته..

جګړه کله پېل شوې وه؟

استازی: سهار له ساخت څخه وړاندې..

عمر: او کله ختمه شوه؟

استازی: د ماښام څخه وړاندې.

عمر رضي الله عنه سخت وژړل تر دې چې ږیره مبارکه یې لمده شوه..

استازی حیرانه شو ورته یې وویل: ای امیر المؤمنینه! مونږ تا ته د فتحې او بریا زیری در کوو او ته ژاړې؟

عمر رضي الله عنه وفرمایل:

قسم په رب باطل د حق په وړاندې دومره وخت نشي پاتې کېدای..

کېدای شي ما یا تاسو کومه ګناه کړي وي نو ځکه جګړه دومره وخت وځنډېده..

بیا یې وویل:

مونږ داسې امت یو چې په اسلحو او قوت نه بر لاسي کېږو؛ بلکې زمونږ د لږو ګناهونو او د دښمن په ډېرو ګناهونو بریا تر لاسه کوو..

خو چې کله زمونږ او د دښمن ګناهونه یو برابر شي نو بیا غلبه په اسلحو او جنګ ته په تیارۍ شي..!