جانان لکه ځنګه یې چې نوم خوږ لږي همداسې د شاتو په شان خوږ دی د جانان د نوم په اوریدلو سره مین زړونه بې واره شي او په ګُګل کې لکه د تاند سرلی یو خوا او بل خوا ټوپونه وهي او په همدې ناقرارۍ کې په خپل ټول توان سره د اوجود په رګ رګ کې د جانان نوم بهوي او دا چې زړه د ټول اوجود بادشاه دی همدا بادشاه بیا د سترګو په لښکرو د تیارسئ غږ وکړي او غواږونو ته هم د څک کیدو امر وکړي تر څو د جانان غږ او لیدل ورځنې قضا نه شي ٬

جانان مې ځي نه پاتې کیږي *** زما نه غواړي د سرکو شونډو سرونه

جانان په هیڅ نه راضا کیږي *** د دروغجن مُلا د ورک شي تعویزونه
جانان مې لاړو اسماني شو *** اسمان چې مڅکې ته راځي قیامت به وینه

جانان زما زه د جانان یم *** که په بازار مـــې خرځوي ورســــره ځمـــه
جانان په ټوکـــــــو نه پوهیږي *** په تورو ذلــــفو مې واهه مرور شونه

جانانه ډیر را باندې ګــــــران يې *** چې ته راوان وې زه د شمارم قدمونه
جانان به لــــــــــرې له ما نه ځي *** که یې د زړه وليې زما له باغه وینه

جانان زما نه مرور دی *** په څه خــــــــبره به په خولا راســـــــره شینه
په سیــنه یو لـــــونګ ځایږي *** زه لــــونګین او جانان دواړه ځایه ومه

ما له وړوکي جانان ځار کړې *** یو خوښایسته دی بل زما په راضا ځینه
پریږده چې خړ سیلاب مې یوسي *** په لامبوزن جانان مې ډیره نازیدمه