تفریحي | واسع ویب

د ژوند موسمونه؛ ژر قضاوت مه کوئ

یو سړی څلور زامن درلودل غوښتل یی چی زامنو ته په ژوند کی د زر قضاوت نه کولو فن ورذه کړی سړی زامن لری پرتی سیمو کی په مختلفو موسمونوکی د ناک د ونی د څرنګوالی په خاطر ولیږل اول ځوی په ژمی دوهم په پسرلی د

څلور دي کال کي موسمونه ـ د ماشومانو شعر

څلور دي کال کي موسمونه هر يو جلا لري خوندونه لنډي سي شپې ورځي اوږدې سي په دوبي ټول خولې خولې سي له اوبو ډک چي يخ منګی وي په دوبي يخ د چا زړګی وي چي دوبی ولاړ سي، راسي منی په وچو پاڼو ډک سي کلی زنګوي و

زمری او نانی موږک ـ د ماشومانو منظوم نکل

و لمر ته پروت ؤ يو زمری ښه ډوب بيده ؤ په خوب کي هم هغه پاچا د دې ځنګله ؤ په دغه حال کي يو موږک راغلی له غاره ځاغسته راځغاسته يې کړه پېل پر دغه لاره کوچنی موږک ؤ خپلي لوبي يې کولې کله خاموش چيغي به يې

څرنګه سوی د فیل سره جنګ وکړ- ماشومانو کیسه

یوه ورځ سوی په خپل کور کي ناست وو چي یو واري د هغې کور وښورېدی لکه زلزله چي سوې وي. سوی وبېرېدی او کوښښ ئې وکړ چي دباندي راووزي خو دروازه نه خلاصېده. نو د کیلکین د خوا څخه ئې دباندي وکتل که ګوري چي فی

څرنګه وحشي چرګ کورنی چرګ سو- ماشومانو کیسه

په پخوا وختونو کي د یوه غره پر سر یو کلی وو چي ټولو مرغانو په هغه کي یوځای ژوند سره کاوه. د ورځي به دوی ټوله کارونه په ګډه سره کول. ماښام به ئې اتڼ کوی او غزلي به ئې ویلې. د کلي په مابینځ کي به تل یو

خر، سپی موږک او شیطانه بزه- ماشومانو کیسه

یو وخت یوې ښځي د خپل کور د دروازې مخ جارو کاوه چي یو څه پیسې ئې پیدا کړې. ښځي د ځانه څخه پوښتنه وکړه: زه په دا پیسو څه شي رانیسم؟ یو لږ فکر ئې وکړی بیا ئې نو وویل: زه به اوړه رانیسم او کیک به جوړ کړم!

خرس او ملخ- ماشومانو کیسه

یوه ورځ یو خرس پر لاره روان وو، لاري ته ئې نه کتل، پوه نه سو چي د ملخ پر کور وختی. ملخ ته درد ورغی نارې یې کړې: – ته ودرېږه خرسه! زه به ستا سره جوړ سم. خرس وخندل او وې ویل: – څه چټیات وایې! دا دا معنی

د ملالۍ نانۍ خور ـ د ماشومانو شعر

ملالۍ وايي خپلي مور ته چي له مکتبه راسم کور ته زما همصنفياني مي ياديږي کور کي مي زړه ډېر په تنګيږي کاشکي مي مشره خور لرلای زه به يې ډېره نازولای درسونه ما به پر ويلای امرونه ما به پر کولای اخيستای ما

پاچا، وزير، غلام او ړوند سړی ـ منظوم نکل

د ښکار پر وخت په يو ځنګل کي يو پاچا سو د وزير او د غلام څخه جُدا درې واړه ورک سول ځغلول يې خپل آسونه يو خو پرېشان ول بل يې ستړي کړل ځانونه غلام لومړی ؤ چي يې وليدی يو پير په سترګو ړوند ؤ په فکرونو کي

ننداره ده نندار ـ منظوم نکل

د شاګردانو امتحان ؤ په سالون کي څوک ؤ له يخه څوک له بيري په لړزون کي سرمعلم وويل پنځه دقيقې وخت سته تکليف که کوم د پوهاوي درسره سخت سته خپلي پوښتني اوس لا وکړئ اوس لا وخت دی بيا خاموشي غواړم او نور نو

يا شل پيازه يا شل دُرې ـ منظوم نکل

د پخواني وختو کيسه ده نقل سوې د اولنو له خوا رشتیا ده بلل سوې په ليري پروت یوه هیواد کي يو مُلزم د محکمې له خوا اعلان سو پړ مُجرم بیا د سزا فيصله وسوه محکمه کي چي شل دُرې يا به شل پياز خوري عجله کي مُ