عنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، ” أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَوْمًا يُحَدِّثُ وَعِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ : ( أَنَّ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ فِي الزَّرْعِ ،فَقَالَ لَهُ : أَولَسْتَ فِيمَا شِئْتَ ؟ قَالَ : بَلَى ،وَلَكِنِّي أُحِبُّ أَنْ أَزْرَعَ ،فأسرَعَ وبَذَرَ ،فَتبَادَرَ الطَّرْفَ نَبَاتُهُ وَاسْتِوَاؤُهُ وَاسْتِحْصَادُهُ و تَكويرُهُ أَمْثَالَ الْجِبَالِ ،فَيَقُولُ اللَّهُ تعالی : دُونَكَ يَا ابْنَ آدَمَ،فَإِنَّهُ لَايُشْبِعُكَ شَيْءٌ )،فَقَالَ الْأَعْرَابِيُّ : یا رَ سُولَ اللَّهِ لَاتَجِدُ هذا إِلَّا قُرَشِيًّا أَوْ أَنْصَارِيًّا ،فَإِنَّهُمْ أَصْحَابُ زَرْعٍ ،وَأَمَّا نَحْنُ فَلَسْنَا بِأَصْحَابِ زَرْعٍ ،فَضَحِكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ .

د ابو هریرة رضی الله عنه نه روایت دی، چې یوه ورځ رسول الله علیه افضل الصلاة والسلام خبرې کولې او په دغه وخت كې هلته یو کوچى (شپون) هم ناست و رسول الله علیه افضل الصلاة والسلام وفرمایل:
په جنت كې یو جنتي د الله عزوجل نه د کرنې اجازت وغوښت.

الله عزوجل ورته وفرمایل : آیا هغه څه چې ته يې غواړې نه يې لرې؟ هغه ورته وویل: ولي نه؟!! خو زه غواړم کرنه وکړم هغه سمدستي کرنه وکړه او د هغه کرنه غټه شوه او بیا هغه اواره شوه او مېوه يې ونیوله او د غرونو په اندازه يې ‌‌‌ذخیره شوه. الله عزوجل به ورته و وایي : ای بني آدمه ! دا واخله ، تا هیڅ شی هم نشی مړولی ، هغه کوچی ( شپون) و ویل : ای د الله رسوله ! دا به کوم قریشی یا انصاري وی ځکه همدا خلک دهقانان ( زمینداران) دی مونږه خو دهقانان نه یو ، رسول الله علیه افضل الصلاة والسلام د شپون په دی خبره وخندل .

دحدیث تخریج : ‌

بخاری: کتاب التوحید ، باب کلام الرب مع أهل الجنة، حدیث (۷۵۱۹) او په کتاب المزارعة ، باب : کراء الأرض بالذهب والفضة (۲۳۴۸)
د حدیث فائدې :
۱: رسول الله علیه الصلاة والسلام به صحابه رضی الله عنهم جنت ته تشویقول او د جنت كيسې به يې ورته کولې.
۲: جنتیان به د الله عزوجل سره خبرې كوي.
۳: په جنت كې د نفس شهوات او غوښتنې پوره كېږی لکه څنګه چې په دغه حدیث كې هغه جنتي د کرني سوال کړی و او الله عزوجل د هغه سوال قبول کړ. الله عزوجل فرمایلی:
( وَلَكُمْ فِيهَا مَاتَشتَهِى أَنفُسكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَاتَدَّعُونَ ) ، فصلت ۳۱ ایت .

۴: په جنت كې چې انسان د دنیاوی شیانو نه څه وغواړي هغه ورته حاصلیږی.
۵: که انسان لږ سوچ وکړي، نو په دې به پوه شي چې هغه د دنیا لپاره نه دی پیدا شوی، ځکه که یو کس ټوله دنیا هم ولري، نو هغه پرې نه مړېږی.
۶: د هغه کوچي خبرې ته د رسول الله علیه الصلاة والسلام خندا کول دا ثابتوي چې رسول الله علیه الصلاة والسلام ډیره زیاته تواضع درلودله.