![پښتو متلونه - پيل په الف 1 2K 46257](https://wasiweb.com/wp-content/uploads/2018/10/2K-46257.png)
پښتو متلونه – پيل په الف
پښتو متلونه پيل په (آ)
آسان يې نالول چنگښو هم پښې پورته کړې
آس شيشني ،خر رايي ، غاتره نوري بلاوي وايي .
آس که ټکنى دى ، ميدان يې لنډ دى
آفرين دي پر انا سي چې د نوپوستکو څخه يې يوه غړکه پخه کړه
آفرين دي پر انا سي چې د نو غړکو څخه يې يوه غړکه پخه کړه .
پښتو متلونه پیل په (الف)
اختيار ستا خولۍ دي خپله ، کې پر سر اېږدې کې پر کونه (تله)
اسپکى نه يم ، اخيستى يې يم.
اسمان يې تلتک ، مځکه يې کراسته ده
اصل ختا نه لري ، کم اصل وفا نه لري.
الا بلا، به گردن ملا.
امنا ده ذاکره په هغه لويه لاښي
انا مړه سوه او تبه يې وشکيده .
انتظار تر قتل بد تره دى.
انسان په کار نه کم اصل کېږي.
انسان ، تابع د احسان .
انسان تر کاڼي کلک تر گل نازک دى .
انسان د کاله خوښ ښه دى نه د ميلمانه
انسان کله درياب ، کله کرياب وى
انگور خوره ، غنم راوړه باغ دي خپل دى .
اوبه په ډانگ نه بيلېږي .
اوبه چې تر سر لوړي سي څه يوه لويشت څه يو نيزه .
اوبه خړوي او ماهيان پکښي نيسي .
اوبه د لوړي خوا خړېږي .
اوبو اخيستى ځگ ته املې وهي .
اور يې په اوبو کې بل دى
اوږ د رنځ د مرگ کرول دي .
اوسپنه چې ټکېږي ، لا پخېږي.
او س نو ته ښه سوې که د خيرک مور .
اوس يې سر ته دوې گوتي نه رسېږي .
اوښ ته يې ويل دا غاړه دي ولي کږه ده ؟ هغه ويل کم ځاى مې سم دى چې غاړه مې کږه بولې.
اوښ چې نه چو کېږي غڼ يې څوک پرې کوي .
او گره په تلوار نه سړېږي .
اوگره مې درلېږل ، خو پاته نسوه.
اول ځان، پسې جهان.
اول ديوال ، پسې نهال.
اول سلام ، پسې کلام.
اول نوک ځاى پسې سوک ځاى.