پښتو متلونه پیل په (آ):

• آسان یې نالول، چنګښو هم پښې پورته کړې.

• آس شيشني، خر رايي، غاتره نوري بلاوې وايي.

• آس که ټکنی دی، میدان یې لنډ دی.

• آفرین دې پر انا سي، چې د نوپوستکو څخه یې یوه غړکه پخه کړه.

• آفرین دې پر انا سي، چې د نو غړکو څخه یې یوه غړکه پخه کړه.

پښتو متلونه پیل په (الف):

• اختیار ستا خولۍ ده، خپله که پر سر یېږدې، که پر کونه (تله).

• اسپکی نه یم، اخیستی یې یم.

• اسمان یې تلتک، مځکه یې کراسته ده.

• اصل خطا نه لري، کم اصل وفا نه لري.

• الا بلا، په ګرېوان ملا.

• امنا ده ذاکره، په هغه لویه لاښه.

• انا مړه شوه، او تبه یې وشکېده.

• انتظار تر قتل بدتره دی.

• انسان په کار نه، کم اصل کېږي.

• انسان، تابع د احسان.

• انسان تر کاڼي کلک، تر ګل نازک دی.

• انسان د کاله خوښ ښه دی، نه د مېلمه.

• انسان کله درياب، کله کرياب وي.

• انګور وخوره، غنم راوړه، باغ دې خپل دی.

• اوبه په ډانګ نه بېلېږي.

• اوبه چې تر سر لوړې شي، څه یوه لویشت څه یو نیزه.

• اوبه خړوي، او ماهیان پکې نیسي.

• اوبه د لوړې خوا خړېږي.

• اوبو اخیستی، ځنګ ته املې وهي.

• اور یې په اوبو کې بل دی.

• اوږ د رنځ د مرګ کرول دي.

• اوسپنه چې ټکېږي، لا پخېږي.

• اوس نو ته ښه شوې، که د خیرک مور.

• اوس یې سر ته دوه ګوتې نه رسېږي.

• اوښ ته یې ویل: دا غاړه دې ولې کږه ده؟ هغه ویل: کوم ځای مې سم دی، چې غاړه مې کږه بولې.

• اوښ چې نه چو کېږي، غڼ یې څوک پرې کوي.

• اوګره په تلوار نه سړېږي.

• اوګره مې درلېږله، خو پاته نه شوه.

• اول ځان، پسې جهان.

• اول دیوال، پسې نهال.

• اول سلام، پسې کلام.

• اول نوک ځای، پسې سوک ځای.