سوالګر!

ډېره جالبه او له پنده ډکه کیسه ده، راځو چې لږ یې نوره هم وغځوو:

په هارون الرشید د خلافت په زمانه کې، د هغه مېرمن ملکه زبیده د خپل سخاوت، مهربانۍ او خیرات له امله ډېره مشهوره وه. خلک به د لرې لرې سیمو څخه راتلل، یوازې د دې لپاره چې د هغې له دروازې څخه تش لاسه ونه ګرځي.

دوه ړانده سوالګر، چې د ژوند سختیو ستړي کړي وو، هر سهار به د قصر دروازې ته راتلل. یو به په اخلاص سره لاسونه پورته کول او ویل به یې:
“خدایه! ستا مهربانۍ ته ناست یم، ستا څخه روزي غواړم…”

بل به بیا د دنیا په تمه ویل:
“خدایه! د باچا میرمنه راباندې مهربانه کړه…”

ملکه زبیده به هره ورځ د دوی خبرې اورېدې. د لومړي سوالګر په کچکول کې به یې دوه دیناره ایښودل، خو د دوهم لپاره به یې یو سور کړی چرګ ورلېږه، چې په ظاهر کې عادي ښکارېده، خو په نس کې به یې لس دیناره پټ وو.

هغه دوهم سوالګر به چرګ هره ورځ خپل ملګري ته په دوه دیناره خرڅاوه. لومړی سوالګر به چرګ اخېسته، کور ته به یې وړلو، او کله چې به یې حلال کړ، نو د دینارو په موندلو به حیران شو. خو هغه به هېڅکله دا راز نه څرګنداوه، یوازې به یې د الله شکر ادا کاوه او ویل به یې:
“دا د خدای فضل دی، چې له هرې لارې روزي را رسوي.”

ورځې تېرېدلې، او د لومړي سوالګر حالت ورځ تر بلې ښه کېده. هغه به ورو ورو د سوالګرۍ نه ځان خلاصاوه، جامې یې ښې شوې، او حتی خلکو ته به یې خپله مرسته هم شروع کړه.

خو دوهم سوالګر، چې تل یې د بنده تمه لرله، هماغسې په خپل حال پاتې و. نه یې سوچ کاوه، نه یې تدبر کاوه، او نه یې پوهېده چې څومره لوی نعمت یې له لاسه ورکړی دی.

لسمه ورځ، کله چې هغه یوازې راغی، او ملکه ورته حقیقت بیان کړ، نو د هغه زړه ولړزېد. هغه په حیرانتیا سره وویل:
“ایا دا رښتیا ده؟ ما هره ورځ لس دیناره له لاسه ورکړل؟”

ملکه زبیده ورته وویل:
“هو، ځکه تا د بنده څخه غوښتل، او الله ته دې پام نه و. که ته هم د الله نه غوښتنه کړې وای، شاید ته به هم د خپل ملګري په شان شتمن شوی وای.”

سوالګر سر ټیټ کړ، او دا ځل یې لاسونه اسمان ته پورته کړل. په اوښکو کې یې وویل:
“خدایه! ما تېروتنه وکړه، زه تا پرېښودم او د بنده در ته کیناستم. اوس یوازې له تا غواړم.”

هغه ورځ د هغه د ژوند د بدلون پیل و. ویل کېږي چې وروسته هغه هم د خپل ملګري په شان د الله په فضل بسیا شو، او نور یې د انسانانو دروازو ته اړتیا ونه لرله.

درس:

• څوک چې له الله غواړي، هغه هېڅکله تش لاس نه پاتې کېږي
• د بنده تمه انسان محدودوي، خو د الله تمه انسان ته نه ختمېدونکې لارې پرانیزي
• روزي یوازې له اسبابو نه ده، بلکې له ایمان او توکل سره تړلې ده